प्रहारच्या फेसबुक पेजला 'लाइक' करा

फक्त पंचवीसेक वर्षाच्या मैत्रीच्या कालावधीत तेंडुलकर आणि आपल्यात काय घडलं याचं त्यांनी विवेचन केलं आहे. म्हणजेच त्यांनी त्या दोघांदरम्यान घडलेल्या घटनांची फक्त माहिती दिली आहे. मात्र ही माहिती पदरची अनावश्यक भर न घालता दिल्यामुळे वेगवेगळ्या प्रसंगात तेंडुलकर माणूस म्हणून कसे वागले किंवा ते माणूस म्हणून कसे होते, याचं यथोचित दर्शन या पुस्तकात घडतं.

•  काही दिवसांपूर्वी मृत्यू पावलेल्या गुरू दत्त या प्रसिद्ध दिग्दर्शकावर त्या आठवडय़ाच्या एका रविवार पुरवणीत एक लेख प्रसिद्ध झाला होता. त्याचा उल्लेख करून मी तेंडुलकरांना काही सांगायला सुरुवात केली, पण त्यांच्या चेह-यावर कौतुकाचे भाव दिसले नाहीत. नंतर ते शांतपणे म्हणाले,‘गुरू दत्तचे उगाचंच कौतुक केले जातेय. मेल्या म्हशीला मणभर दूध.. आणि बोलायचे थांबले.’
•  एक सज्जन आणि लोकांना मदत करणारा माणूस म्हणून जयवंत दळवींचा तेंडुलकर खास उल्लेख करत असत. दळवींनी अमेरिकन इन्फर्मेशन सेंटरमध्ये आपल्यासकट इतरांना कामे कशी मिळवून दिली, हेही सांगत. परंतु हे सगळे जरी तेंडुलकरांनी सांगितले असले, तरी दळवींच्या नाटकांबद्दल मात्र ते कधीही काही बोलले नव्हते. ना काही टीकाटिप्पणी केली होती. ना कधी कौतुकाचा एखादा शब्द काढला होता. तसे होणे साहजिकच होते. नाटक लिहिण्यामागच्या दोघांच्या ऊर्जाच वेगळ्या नव्हत्या का?

Marathi Online News