प्रहारच्या फेसबुक पेजला 'लाइक' करा

तूरडाळीच्या दराने उच्चांक गाठल्याने सर्वसामान्यांच्या तोंडचे पाणी पळाले आहे. साखर, तांदूळ, दूध, भाज्या यांच्याही दरांत प्रचंड वाढ झाली आहे. जागतिक आर्थिक मंदीमुळे लोकांची क्रयशक्ती आधीच कमकुवत झाली आहे. त्यात शासकीय कर्मचारी वगळता सर्वच क्षेत्रात कामगारकपात किंवा वेतनकपातीचे धोरण कठोरपणे राबविले जाते आहे.

वरण -भात त्यावर तुपाची धार आणि पिळलेले लिंबू हा रोजच्या जेवणातला अविभाज्य भाग असल्याचे दिवस केव्हाच इतिहासजमा झाले आहेत. आता सणासुदीलाही ही चैन परवडण्याजोगी राहिलेली नाही. घरी नाही तर किमान उपाहारगृहात जाऊन चवीने ‘दाल तडका’ खाण्याचा शौक पूर्ण करणेही सर्वसामान्यांच्या खिशाला परवडेनासे झाले आहे. सरकार मात्र महागाई निर्देशांक शून्याच्याही खाली गेल्याचा आनंद साजरा करण्यात मश्गुल आहे.

गेल्या काही महिन्यांपासून महागाई निर्देशांक दररोज कोसळतो आहे. सध्या तर तो शून्याच्याही खाली गेला आहे. विकासाचा दरही आपण कायम ठेवल्याचे अभिमानाने सांगितले जाते आहे. मात्र बाजारात जीवनावश्यक वस्तूंच्या किमतीने आभाळ गाठले आहे. तूरडाळीचे उत्पादनच कमी झाल्याने दरवाढ अपरिहार्य असल्याचे सांगितले जात असले तरी दोन महिन्यांपूर्वी ४० रुपये किलो असलेला तूरडाळीचा दर अचानक १०० रुपये किलोपर्यंत जाण्याचा संबंध तिच्या उत्पादनात घट झाल्याशी लावणे तर्कसंगत वाटत नाही. गेल्या हंगामात ते कमी झाले आहे. तुरीचा हंगाम संपल्या संपल्या उत्पादन नेमके किती कमी झाले आणि किती क्विंटल डाळीची टंचाई भासणार आहे, याचा अंदाज घेतला गेला असता आणि टंचाई भरून काढण्यासाठी काही उपाय केले गेले असते तर ही वेळ आली नसती.

देशाला पहिल्यांदाच दूरदृष्टी असलेला आणि शेतात राबलेला कृषीमंत्री मिळाल्याने असे काही भोगावे लागेल, असे कुणाला स्वप्नातही वाटले नसावे. मागणी जास्त आणि पुरवठा कमी झाल्याने महागाई वाढते, हा अर्थशास्त्रातला सर्वसाधारण नियम आहे. जीवनावश्यक वस्तूंच्या किंमती वाढत असताना कृषीमंत्री मात्र देशात धान्याची कोठारे भरली असल्याचे सांगत आहेत. त्यांचे म्हणणे खरे असेल तर मग महागाई का वाढते, हा प्रश्न उरतोच.

Marathi Online News