मैत्रिणींची एका निमित्तानं भेट, सर्वाना चालीवर आणि ठसक्यात म्हणता येणारी गाणी आणि नंतर खिरापत.. यासाठी भोंडला आजही हवाहवासाच वाटतो! मुंबई-कोकणात नवरात्राचे नऊही दिवस खेळल्या जाणाऱ्या या भोंडल्याची रूपं मात्र लोकलगाडीतला भोंडला किंवा उपनगरांमधल्या ‘महाभोंडला’पर्यंत बदलत गेली..

‘आड बाई आडवणी,

आडाचं पाणी काढवणी

आडात पडला अडकित्ता

आमचा भोंडला आत्ता’

अशी पुरुषजातीची टिंगलटवाळी; किंवा नणंदा-भावजया दोघीजणीच घरात असल्यावर होणारी भांडणं, ‘अस्सं सासर द्वाड बाई कोंडोनी मारीतं, अस्सं माहेर सुरेख बाई खेळाया मिळतं’ असा सासर-माहेरातला फरक- यांची ती गाणी. त्या सर्व गाण्यांमध्ये स्पष्टवक्तेपणा आहे, पण तो आजच्या काळात खरा ठरतो का, असा प्रश्न नंतर पडू लागला. हल्ली एका घरात नोकरी करणारे सासू-सासरे, नोकरी करणारेच मुलगा आणि सून, सगळे एकमेकांना धरून राहणारे, समजून घेणारे. नणंदासुद्धा एकुलत्याच आणि त्यांच्या सासरी गेलेल्या, म्हणजे नणंदा भावजया दोघीच मैत्रिणी! सासरीही सुनांचं कौतुकच.. अशा वातावरणातही सासर- माहेरच्या भावनांमधला फरक तोच कसा काय?

भोंडला म्हणजे एकत्र येणं, एकमेकींना लहानपणापासून, चालींसकट ठसक्यात तोंडपाठ असलेली गाणी सर्वजणींनी मिळून म्हणणं आणि नंतर खिरापत ओळखून ती खाणं! या सर्वाची मजा मात्र तीच राहते. लग्नानंतर ‘लेडीज स्पेशल लोकल’नं ऑफिसला जाऊ लागले, तेव्हा ही मजा गाडीतच मिळू लागली. हातचा एक तास, एकमेकींसाठी जागा पकडणा-या (कधीकधी त्यासाठी दुस-या मुलींशी भांडणा-या) एका ग्रूपमधल्या घट्ट मैत्रिणी.. मग भोंडल्याची गाणी म्हणायला जोश का नाही येणार?

लेडीज स्पेशलमधल्या भोंडल्यात फेर धरायला जागा नसते इतकंच. उत्साह, आनंद तोच! खिरापत ओळखण्याचा सोहळाही तस्साच. ‘गोड की तिखट?’, ‘गरम की गार?’, ‘तेलातलं की तुपातलं?’ असे प्रश्नही तेच.

Marathi Online News