शैलेश बागवे

गेल्या २२ वर्षात ८२ वेळा रक्तदान करणारे शैलेश बागवे यांच्याशी रक्तदानाच्या चळवळीसंदर्भात केलेली बातचीत.

रक्तदान करण्यामागील भूमिका काय होती?

1993 मध्ये मुंबईत झालेले बॉम्बस्फोट कोणीही विसरू शकणार नाहीत. मी तेव्हा लष्करी शिक्षण घेण्यासाठी प्रयत्न करत होतो. पण उंचीमुळे शक्य झाले नाही. बॉम्बस्फोट झाल्यानंतर मी केईएम रुग्णालयात गेलो असताना मृतदेह पाहिले. रक्त आणि औषधोपचारासाठी तळमळणारे रुग्ण पाहिले. मन विषण्ण झाले. त्याचक्षणी ठरवले की लष्करी शिक्षण मिळाले नाही तरी रक्तदान करून देशाच्या आणि समाजाच्या उपयोगी पडायचे. सुरुवातीला घरातून झालेला विरोध कालांतराने मावळला. गेली 22 वर्षे मी सातत्याने रक्तदान करतोय. दर तीन महिन्यांनी रक्तदान करण्याचा वसा घेतलाय. आजवर 82 वेळा रक्तदान झाले. अठराव्या वर्षापासून साठीपर्यंत कोणीही रक्तदान करू शकतो. मीही शेवटपर्यंत नेमाने हे सर्वश्रेष्ठ दान करणार. आईवडिल, पत्नीचे सहकार्यही मला लाभते आहे. ‘रक्तकर्ण’ पुरस्कार मला मिळाला पण आपल्या रक्तामुळे एखाद्याचा जीव वाचतो यासारखा पुरस्कार नाही.

रक्तदानाबद्दल समाजात उदासीनता आहे का?

होय. विशेषत: तरुणांमध्ये उदासीनता प्रकर्षाने जाणवते. व्यसनाच्या आहारी जाणा-या महाविद्यालयीन विद्यार्थ्यांच्या पिढीला रक्तदानासारख्या पवित्र कार्याकडे वळवले पाहिजे. रक्तदान केल्याने नुकसान काहीच होत नाही. 24 तासात रक्त भरून निघते. एकावेळी फक्त 350 मिलीलिटर रक्त घेतले जाते. हिमोग्लोबीन भरून निघण्यासाठी म्हणून दोन रक्तदानांत तीन महिन्यांचा कालावधी निश्चित केला गेला आहे. एवढे साधे नियम आहेत. पण कोणीही त्याकडे आत्मियतेने पाहात नाही, हीच खंत. अपघात, आपत्कालीन घटनांमध्ये रुग्णांना रक्ताची गरज लागते. त्यासाठी ब्लड कॅम्पसारखे उपक्रम राबवले जातात. रक्तदात्यांची उदासीनता दूर व्हावी म्हणून ‘ऑलवेज पॉझिटीव्ह’ असा मंत्र मी देईन.

उदासीनता दूर व्हावी म्हणून काय प्रयत्न सुरू आहेत?

Marathi Online News