Tuesday, May 21, 2024
Google search engine
Homeसंपादकीयअग्रलेखभारतीय क्रिकेटचे वास्तव

भारतीय क्रिकेटचे वास्तव

सिनियर क्रिकेटपटू असूनही पराभव पदरी पडणार असतील, तर काही काळ युवा मंडळींवर भरवसा टाकावा लागेल. सिनियरवरच विसंबून राहिलो, तर त्यांच्या अस्तानंतर पूर्णपणे अप्रशिक्षित, अपरिपक्व युवा क्रिकेटपटूंना स्वत:च्या पायांवर उभे राहण्याची संधीच मिळणार नाही. त्यांच्यावरील संभाव्य अन्यायाची जबाबदारी सर्वस्वी सिनियर क्रिकेटपटूंवरच राहील!

इंग्लंडविरुद्ध मुंबईत दुस-या क्रिकेट कसोटीत भारताचा झालेला दारुण पराभव अनेक अर्थानी अभूतपूर्व होता. अजूनही मायदेशी कमी सामने गमावणा-या संघांमध्ये भारताचा समावेश होतो. गेल्या चार वर्षामध्ये भारताने मायदेशी केवळ चारच सामने गमावले आहेत. कदाचित इंग्लंड किंवा दक्षिण आफ्रिका यांनाही अशा प्रकारची कामगिरी जमलेली नाही, हे सध्या भारतीय संघावर टीकेचे मोहोळ उठवणा-यांनी लक्षात घेतले पाहिजे. मुंबईत परवा झालेला पराभव भारताचा चौथा पराभव होता. पण आधीचे तिन्ही पराभव तेज गोलंदाजांसमोर झाले. तर हा पराभव प्रतिस्पर्धी संघातील फिरकीपटूंच्या किमयेने साकारला होता. माँटी पानीसर आणि ग्रॅमी स्वान या इंग्लिश फिरकीपटूंनी या सामन्यात १९ बळी मिळवले. तर हरभजन, अश्विन आणि ओझा या फिरकी त्रिकुटाला मिळून अवघे नऊच बळी मिळवता आले. या मालिकेत उर्वरित सामने कोलकाता आणि नागपूर येथे खेळवले जातील. कोलकात्याची खेळपट्टी ब-यापैकी वळते असा तिचा लौकीक आहे. नागपूरची खेळपट्टी सहसा मध्यम तेज गोलंदाजांसाठी अनुकूल ठरते. याच खेळपट्टीवर दोन वर्षापूर्वी दक्षिण आफ्रिकेच्या डेल स्टेनने आपली दाणादाण उडवली होती. भारतासमोर दुहेरी डोकेदुखी आहे. कारण आतापर्यंत इंग्लंडचे मध्यम तेज गोलंदाज भारतापेक्षा सरस आणि फिट होते. आता त्यांचे फिरकी गोलंदाजही आपल्याला भारी पडू लागले आहेत. त्यामुळे खेळपट्टी नक्की कशी बनवायची, हा प्रश्न क्युरेटर मंडळींना सतावणार आहे. तशात महेंद्रसिंग ढोणीसारखा एरवी विचारी विधाने करणारा कर्णधारही उघड उघड ‘मागण्या’ करू लागला आहे. ‘फिरकीस पोषक अशी खेळपट्टी बनवा’ हा त्याचा सूचनावजा सल्ला भारताने मुंबईतला सामना जिंकला असता, तर टीकेचा विषय ठरला असता. पण भारताने सामना गमावला आणि ढोणीचे ते विधान सार्वत्रिक विनोदाचा नि उपहासाचा विषय बनला. आजवर पाकिस्तान वगळता इतर कोणत्याही संघाच्या फिरकी गोलंदाजांनी नजीकच्या इतिहासात भारतीय फलंदाजांची भारतीय खेळपट्ट्यांवर अशी त्रेधा उडवलेली स्मरत नाही. इंग्लंडच्या दोन फिरकी गोलंदाजांपैकी माँटी पानीसर हा भारतीय वंशाचा आहे, हा निव्वळ योगायोग. गेल्या वर्षी मर्यादित षटकांचा वर्ल्डकप जिंकणे ही कामगिरी भारतीय क्रिकेटच्या गेल्या दहा वर्षाच्या ‘गोल्डन जनरेशन’च्या दृष्टीने यशोशिखर ठरले. हा विजय महेंद्रसिंग ढोणीच्या नेतृत्वाखाली मिळालेला असला, तरी त्याचे मानकरी सचिन तेंडुलकर आणि नवीन सहस्र्काच्या सुरुवातीला त्याच्याबरोबर खेळलेले त्याचे सहकारी होते. त्या ‘गोल्डन जनरेशन’पैकी केवळ सचिन, सेहवाग, झहीर आणि हरभजन मुख्य स्पर्धेत खेळले. परंतु सौरव गांगुली, राहुल द्रविड, व्हीव्हीएस लक्ष्मण, अनिल कुंबळे, जवगल श्रीनाथ हे त्या स्पर्धेत न खेळूनही त्यांचे योगदान नजरेआड करता येणार नाही. कारण या सर्वाच्या अथक परिश्रम आणि इच्छाशक्तीमुळे आपण परदेशी मैदानांवर, प्रतिकूल खेळपट्ट्यांवर जिंकू लागलो. त्यामुळे भारतीय क्रिकेटकडे पाहण्याच्या दृष्टिकोनातच आमूलाग्र बदल झाला. कसोटी क्रिकेटमध्ये अव्वल स्थानावर पोहोचलो. त्यामुळे मर्यादित षटकांमधील दुसरे जगज्जेतेपद अधिकच दिमाखदार भासू लागले. इतके सगळे घडत असताना ढोणी आणि युवराज यांच्या युवा पिढीनेही पहिलावहिला टी-२० वर्ल्डकप जिंकून दाखवला. आता ढोणी, युवराज, गंभीर, कोहली, अश्विन, ओझा यांच्या पिढीवरच भारतीय क्रिकेटचे भवितव्य अवलंबून आहे, हे मान्य करावे लागेल. हरभजन, सेहवाग, झहीर आणि मुख्य म्हणजे सचिन यांच्या कारकीर्दीचा संधिकाल आलेला आहे. संक्रमण कोणाला चुकलेले नाही. सौरव, कुंबळे, द्रविड, लक्ष्मण यांच्या निवृत्तीने हेच सत्य अधोरेखित केले होते. त्यांच्या पिढीतल्या बाकीच्यांनाही त्या मार्गाने जावे लागेल. सचिनने तर दोन पिढ्या पाहिल्या आहेत. १९८९पासून हा असामान्य क्रिकेटपटू अथकपणे खेळत आहे. नवनवीन अपेक्षांची ओझी वागवत आहे. त्याचे शरीर आता साथ देईनासे झाले आहे. तो स्वत: हे कबूल करणार नाही आणि त्याच्या असंख्य चाहत्यांसाठी तर याबाबतची चर्चाही महापातक ठरते. त्याची मैदानावरील उपस्थिती ही प्रतिस्पर्धी कर्णधार/गोलंदाजांच्या मनात धडकी किंवा संघसहका-यांच्या मनात विश्वास उद्दीपित करू शकत नाही, हे वास्तव आहे. सचिनची इतकी सवय झाली आहे, की त्याच्याशिवाय भारतीय संघाचा विचार करण्यास मन तयार होत नाही. पण पूर्णविराम हा कोणालाही चुकलेला नाही. सुनील गावस्कर किंवा कपिलदेव ही भारतीय क्रिकेटमधील दोन उत्तुंग व्यक्तिमत्त्वे अप्रत्यक्षपणे हेच सुचवत आहेत. सचिनने निवड समितीशी चर्चा केली पाहिजे, या सूचनेतच त्याने स्वत:च संघातील स्थानाबाबत फेरविचार करावा हा सल्ला दडलेला दिसतो. क्रिकेट किंवा कसोटी क्रिकेट हा खूप तांत्रिक आणि शारीरिक कस लावणारा खेळ आहे. एकाग्रता, शारीरिक फिटनेस या दोन्ही गोष्टी भरपूर लागतात. शिवाय उत्साह, ऊर्जा आणि चिकाटी हे घटकही महत्त्वाचे ठरतात. आज २३ वर्षे आंतरराष्ट्रीय क्रिकेट खेळल्यानंतर सचिनमध्ये या गोष्टी किती शिल्लक राहिल्यात, याचा विचार करण्याची वेळ आलेली आहे. भारतीय क्रिकेट बोर्ड आणि त्यांचे महत्त्वाचे पदाधिकारी सचिनच्या भविष्यावर बोलायला तयार नसतात. निवृत्तीचा निर्णय सचिनने स्वत:च घ्यायचा आहे, असे सांगून बहुतेक जण हात झटकून मोकळे होतात. सचिनने हा निर्णय करायचा असेल, तर मग निवड समिती आणि दस्तुरखुद्द क्रिकेट बोर्डही कशाला हवे? बरखास्त केलेले बरे! भारतातल्या कोणत्याही क्रिकेटपटूला अशा प्रकारचे स्वातंत्र्य मिळालेले नाही. सर डॉन ब्रॅडमन, सर गारफील्ड सोबर्स, सर व्हिव्हियन रिचर्ड्स, डेनिस लिली, इयन बॉथम या महान क्रिकेटपटूंनी निवृत्तीचा निर्णय स्वत:हून घेतला किंवा त्यांना तसे सूचित करण्यात आले. सचिन हा काही अडगळ नाही. त्याच्यापेक्षा फारच चांगले फलंदाज केवळ त्याच्यामुळे संघाबाहेर राहात आहेत, हाही मुद्दा नाही. परंतु एका मोठ्या कालखंडानंतर भारतीय संघाची नव्याने उभारणी आणि बांधणी करावी लागणार आहे. या प्रक्रियेत पूर्णपणे नवीन पिढीवर भरवसा टाकावा लागणार आहे. पुढील दहा वर्षासाठी नियोजन करावे लागणार आहे. नवीन पिढीवर भरवसा टाकला, तेव्हाच सचिनसारखा तारा उदयाला आला हे तो कसे नाकारू शकेल? भारतीय क्रिकेटच्या दृष्टीने हा फार नाजूक कालखंड आहे. एकीकडे आंतरराष्ट्रीय क्रिकेटमध्ये भारताची आर्थिक ताकद अफाट वाढली आहे. तर दुसरीकडे, भारताला भारतात हरवण्याची क्षमता इतर संघांमध्ये निर्माण होऊ लागली आहे. सध्याची मालिका जिंकण्याची संधी आता भारताइतकीच इंग्लंडलाही आहे. किंबहुना, इंग्लंडला अधिक संधी आहे, कारण मानसिक दृष्ट्या ते वेगळ्या उंचीवर पोहोचले आहेत. पुढील वर्षाच्या सुरुवातीला ऑस्ट्रेलियन संघ भारतात येत आहे. या दोन्ही संघांनी भारताला त्यांच्या देशात ४-० असा चोप दिला होता. त्या सफाईने भारताला त्यांच्याविरुद्ध जिंकता येणार नाही, हे मुंबईतील निकालाने दाखवून दिले आहे. पण किमान समाधानकारक कामगिरी करण्याच्या दृष्टीने काही कठोर निर्णय घ्यावेच लागतील.

[EPSB]

कायदा-सुव्यवस्थेचे पुढे काय?

Kasab hanged to death

कसाबला फाशी दिल्यानंतर अनेकांनी समाधानाचा सुस्कारा सोडला. परंतु कसाब हा आंतरराष्ट्रीय दहशतवादातील एक प्यादे होता. अशा प्याद्यांच्या हातून आपल्या देशाचे, मुंबईचे संरक्षण करून कोट्यवधी जीवांचे रक्षण करायचे, तर आपल्याला सुरक्षा यंत्रणेतील कच्चे दुवे शोधावे लागतील. पोलिसांच्या बुलेटप्रूफ जॅकिटपासून पोलिसांच्या भरतीपर्यंत, पोलिसांच्या जीपपासून समुद्रकिना-याच्या संरक्षणासाठी मागवलेल्या व नादुरुस्त होऊन किना-यावर पडलेल्या बोटींपर्यंत प्रत्येक बाबीची काळजी घ्यावी लागेल. […]

[/EPSB]

RELATED ARTICLES

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -
Google search engine

Most Popular

Recent Comments

राजेंद्र डोरले on सोरायसिस बरा होऊ शकतो!!
राजेंद्र डोरले on सोरायसिस बरा होऊ शकतो!!
मुकुंद बालाजी जाधव on हळद शेती करूया; श्रीमंत होऊया!
हेमंत तुळशीराम म्हस्के. on विकासाची नवी संधी : बटेर पालन
राजेश सावंत on वा रे सत्ताधीश
उढाणे अमोल दिनकर on विधान परिषद प्रश्नोत्तरे
राम आप्पा यमगर on संपर्क
कमलकांत देशमुख on .. तर तक्रार कुठे करायची?
Harshada maruti kulkarni on संदेसे आते थे..
शिवाजी वटकर on कविता म्हणजे काय?
Deepti jadhav on संपर्क
बाळासाहेब सुखदेव बो-हाडे on घरच्या घरी फायदेशीर व्यवसाय
राज कालापाड on कविता म्हणजे काय?
अमोल वसंतराव कुर्जेकर रा ,मंगलादेवी ता . नेर .जि . यवतमाळ on संपर्क
तुळशीदास धांडे on घराचं नामकरण..
Kunal Someshwar Kamble on भारत बंदला हिंसक वळण- मध्य प्रदेशातील ग्वालिअर आणि मुरैना येथे झालेल्या हिंसाचारात ४ जणांचा मृत्यू, मध्य प्रदेशमधील मुरैना येथे एका युवकाचा मृत्यू; राज्यातील काही भागांमध्ये संचारबंदी, ग्वाल्हेरमध्ये झालेल्या हिंसाचारात १९ जखमी, दोघांची प्रकृती चिंताजनक, राजस्थानमधील बाडमेरमध्ये आंदोलनकर्त्यांनी वाहनांना आग लावली. मध्य प्रदेश, राजस्थानमधील काही जिल्ह्यांमध्ये इंटरनेट सेवा उद्या सायंकाळपर्यंत बंद, मेरठमध्ये बंदला हिंसक वळण; आंदोलनकर्त्यांनी वाहनांना आग लावली, नागपुरमध्ये आंदोलकांनी इंदोरा चौकात बसला आग लावली, जालना येथे दलित संघटनांनी पुकारलेल्या भारत बंद दरम्यान अंबड चौफुलीजवळ एसटीसह एका जीपच्या काचा फोडल्या.
बाळासाहेब सिताराम धुमाळ on आमच्या बद्दल
नवनाथ विष्णू म्हेञे on अपंगांच्या नावाने..
स्वप्नील चीचोलकर on शाळेच्या सुखद आठवणी
सुशांत सुरणकर on अभिजात भाषा
Sangam polkamwad on आळशी मांजर
Sawle Dnyaneshvar motiram sawal on सर्वश्रेष्ठ देहदान
आळंदे रघुनाथ शंकर. मु. पो. ता. राधानगरी (कोल्हापुर) on शिक्षकांचे पगार होणार ‘ऑफलाईन’
santosh shingade on संपर्क
PRASHANT B SONTAKKE on संपर्क
Vinayak Sarvanje on संपर्क
Rohit Jadhav on संपर्क
श्रीकांत ओक, उर्फ ओक काका सिंहगड रोड, पर्वती, पुणे-30 on प्राचीन गोंडवन महाखंडाचे कोडे उलगडले
दत्ताराम प्रकाश गोरीवले on दृष्टिहिनांची काठी तंत्रज्ञान
ravindra gawade on संपर्क
..प्रकाश जोशी on तेहतीस कोटी देव कोणते?
..प्रकाश जोशी on तेहतीस कोटी देव कोणते?
प्रा. विठ्ठलराव भि. ख्याडे (बारामती) on भटक्या कुत्र्यांची दहशत कायम
शिवाजी उत्तमराव पवार on सदाभाऊंची ‘रयत क्रांती संघटना’
Vitthalrao B. Khyade on संपर्क
Adinath Kinge on दगडफूल
महाराष्ट्र डिजिटल सेवा केंद्र on हेल्पलाइन
Vitthalrao B. Khyade on संपर्क
Vitthalrao B. Khyade on संपर्क
Narendra rathod on Aashish Kataria
Yogesh Bhati on भयाचे भूत..
Rahul on E-Book
Satish Pakhre on NEW LIVE SCORECARD 1
जितेंद्र शांताराम म्हात्रे on उत्तम मार्गदर्शन गरजेचे
SALMAN KHAN on संपर्क
विवेक प्रदिप भोसले on नेमबाजी प्रशिक्षण
Uday Nagargoje on ५१ मध्ये ७
vikas mayekar on मूक मोर्चा
अशोक भेके on RSS NEWS
LAXMAN NAMADEV GAVADE on आमच्या बद्दल
LAXMAN NAMADEV GAVADE on आमच्या बद्दल
भाई, लय भारी!!! भाई जोरात, बाकी सगळे भ्रमात!!!!! on चिपळुणातील राष्ट्रवादीचे सर्वाधिकार रमेश कदम यांच्याकडे!
अशोक भेके on महात्मा…
अशोक जी मांजरे on संपर्क
कुवर सुनिल वेच्या on सातबारा : आपल्या मोबाईलमध्ये..
अशोक भेके on आमच्या बद्दल
अशोक भेके on संपर्क
mahesh kadam on रामघळ
LAXMAN NAMADEV GAVADE on आमच्या बद्दल
KVRaman on Advertise with us
KVRaman on Advertise with us
श्रीकांत धर्माळे on दातेगड ऊर्फ सुंदरगड
भारती बिबिकर on भूरीभद्रेचे परोपकार
LAXMAN NAMADEV GAVADE on आमच्या बद्दल
शहाजी भोसले on प्रचितगडाची प्रचिती
Amit Avikant Jadhav on आमच्या बद्दल
DATTATRAY KADAM PLEASE GIVE AHOME TO GIREENI KAMGAR EMERJENCY on घरांची ९ लाख किंमत कामगार भरणार कुठून?
SAMBHAJI BHOITE on अनुभव
भारती बिबिकर on भुजंगासन
भारती बिबिकर on एकटेपणाची सल
भारती बिबिकर on वास्तवादी अभिनेता
गजानन किशनराव पिंपळगावकर on अपंगांच्या नावाने..
rajesh on संपर्क
Mahesh on संपर्क
सौ. अनिता पाटील on उद्योग करायचाय, पण कोणता?
anil rangankar on फसवणूक
Uday Tayshete on भीषण आग..
bipin b bagwe on आज टिप ऽऽर!
सुनिल गुरव on Live Score Card
राजेश पां मालवणकर. on दत्तकांचे अनाथालय!
राजेश पां मालवणकर. on दत्तकांचे अनाथालय!
श्याम कुवळेकर on पैसा झाला मोठा!
sachin jawanjal on संपर्क
Siddhartha Patil on संपर्क
रविंद्र सोनवणे on पाण्याचा वापर जरा जपून..
रविंद्र सोनवणे on पाण्याचा वापर जरा जपून..
भारतीय शस्त्रे हा ऍक मुलभुत पाÀ€à¤¯à¤¾ आहे on भारतीय संरक्षण सिद्धता मजबूत
विजय कुडतरकर on माझी आई
ऋषिकेश पवार on थांबा, २५ वर्षे!
राम मनजुळे on वाँटेड बायको नंबर १
chandrakant raulwar on बोलबच्चन मोदी
विद्याधर पोखरकर on आविष्कार शोधणार नाटककार!
anil surwase on संपर्क
अभिमन्यू यशवंत अळतेकर on मुस्लिम असल्याने नोकरी नाकारली
anil rangankar on वैशाख वणवा
prabhakar pawar on आजोळचे दिवस
rajesh on संपर्क
leenal gawade on संपर्क
anil rangankar on कचरा नकोच!
Trupti Rane on मनातलं
श्री. दत्तात्रेय मस्के on संपर्क
भास्करराव यमनाजी नरसाळे on शिवसेनेवर कसा विश्वास ठेवायचा?
Trupti Rane on मनातलं
Prachi K on मनातलं
मुबादेवी दागीना बाज़ार एसोसिएशन on उत्सवांतील गोंगाट थंडावणार!
SHRADDHA on मनातलं
Rajeev Atmaram Rale on पारधीचे पोस्त
Trupti Rane on मनातलं
Trupti Rane on मनातलं
rajani kulkarni on मनातलं
rohini joshi on मनातलं
rajesh on संपर्क
Ganesh Shetgaonkar on संपर्क
Suhas Ramchandra Keer on खाकीला डाग!
Shubhangi bhargave on अच्छा लगता है
Ajay Godbole on Prahaar Smartkey Solution
गणेश शिवराम घाणेकर on रघुराम राजन ‘गव्हर्नर ऑफ इयर’
पुंडलिक कोलम्बकर on आमच्या बद्दल
Paresh baba on सिगारेट
raghunath pawar on Prahaar Smartkey Solution
चंद्रशेखर दत्तात्रय पिलाणे on संस्कृतीचे भक्कम शिलेदार वीरगळ
भात मळणी मशिन on भातझोडणी झाली सोपी
rahul on गु-हाळ
mandaar gawde on जिंकणारच!
Apurva Oka on पाणी
नीलेश यशवंत केळकर . on होय, माझा पराभव झाला!
Chitra Bapat on पाणी
Nitin Shrikant Parab on जिंकणारच!
SANDIP PASHTE on जिंकणारच!
Suhas Ramchandra Keer on चमकेशगिरी
अर्चना तेलोरे on जीवघेणा आगाऊपणा
प्रथमेश मिलिंद कुलकर्णी on रुपक त्रिपुरारी पौर्णिमेचे
Reena patil on दहीहंडी
हेमंतकुमार दिक्षित on वैरीण वाटे टेप
Siddhesh T. Bavkar on वाघ तो वाघच
विद्याधर बबन पोखरकर on पाऊस हसतो आहे!
Sachin Ambadas Dabhade on स‘माज’
दिनेश गांवकर/विजय भालेकर on माझ्या जन्मभूमीतच माझा पराभव!
Prakash Dalvi on विजय सलामी
#‎प्रहारन्यूज‬ Sabse FAST NEWS on एक रुपयात पाणी
madhuri onkar vartale on नाच रे मोरा…
मनोज कापडे on फॅमिली फार्मिग
dattaram gandhare on रेल्वे ठप्प
JAIDEEP SAWANT on “सिंग साहब
Sunil Patil on ऊस पेटला
किशोर कुलकराणी on साक्षरता ‘म मराठी’ची!
madhuri vartale on पेन स्टॅण्ड
प्रा. बालाजी शिंदे ,नेरूळ on श्रीलंकेत उभारणार डॉ. आंबेडकर भवन
प्रबोध मधुकर माणगावकर, कोलशेत, ठाणे on हॅटट्रिक करणार!
कमलाकर दत्तात्रेय गुर्जर on कोकण रेल्वेचे डबे वाढवा!
कमलाकर गुर्जर, कळवा on भाजीविक्रीत दलाल नकोत !
कमलाकर गुर्जर, कळवा on मरण स्वस्त! जगणे महाग!!
Dinesh Dhanawade on आनंदाची चाळ
प्राची गुर्जर, कळवा on जबाबदारी सर्वाची
प्राची गुर्जर, कळवा on ‘राव’डी मागणी!
ज्ञानेश एकनाथराव (नाना) कणसे on ‘राव’डी मागणी!
प्राची गुर्जर, कळवा on शिक्षणाचे वाजले बारा!
राजेश्वरी सावंत on मुसळधार..!..बेहाल..!!
Vinod Raje on महाकुंभ
विकास वि. देशमुख on औषध विक्रेत्यांची मनमानी
दीपक पाटणे on ♥♥ साथ ही तुझी…♥♥
अभिषेक सावंत on ♥♥ साथ ही तुझी…♥♥
तेजस्विनी मोरे on ♥♥ साथ ही तुझी…♥♥
रवींद्र खैरनार on सैतानाचा बाप
एक सांताकृझवासी on एसीपी वसंत ढोबळे यांची बदली
समीर कारखानीस, मुंबई. on दोन भारतीय सैनिकांचा शिरच्छेद
समीर कारखानीस, मुंबई. on …तर परिणाम वाईट होतील
पवनकुमार बंडगर on आता तरी… जागे व्हा!
amit padwal on सुखोई सफर
समीर, मुंबई on कसाब फासावर
प्रहार प्रतिनिधी on ऑस्करची ‘बर्फी’ आंबट